VOETSTAPPEN IN HET ZAND

Ik droomde eens van een wandeling met Jezus langs het strand

’t was eb, het zand was nat, we liepen hand in hand.

We waren blij en spraken over alle dingen

We lieten sporen achter in het zand, waar we maar gingen

Een spoor van stappen, twee aan twee.

Dat we alles samen deden, daar was ik happy mee.

We klommen op een heuveltop en keken hijgend naar beneden

Daar liep het spoor ik volgde het met mijn ogen

Het was mijn levensweg van baby’tje tot heden

Ik zag mezelf weer zitten in de klas en voelde weer hoe gefrustreerd ik was.

De leuke dagen vóór mijn ouders gingen scheiden.

Maar ook de blijdschap toen ik paard mocht rijden.

De kampweken met de christelijke club en het feesten met de fans van de voetbalclub

Mijn eerste liefde en de tranen toen het uitging.

Mijn huwelijksdag en het krijgen van de trouwring

Ik zag mijn leven zoals het was geweest. Droefheid en blijdschap, rouw en feest.

De voetstap van de Heer was altijd naast de mijne.

Behalve… wacht eens… daarginds een enkel spoor.

Was de Heer toen weg? Waar kwam dat door?

Hoe kan dat nou! Juist toen ik depressief was, in mijn diepst verdriet

Waarom was Jezus er toen niet?

Ik keek hem aan de vraag stond in mijn ogen,

Heer, waar was u toen ik zo werd bedrogen?

Heel even was het stil, Hij was het niet vergeten

Maar wel verbaasd, dat ik het wilde weten.

Plots voelde ik zijn hartenklop en hoorde het antwoord op mijn vragen.

‘Mijn lieve kind, weet je het niet meer? Toen heb Ik jou gedragen?"

(Variatie van Josine de Jong op “Voetstappen in het zand. Auteur onbekend”)